Zabawa to podstawa

Zabawa jest główną formą aktywności dziecka. To dzięki zabawie nabywa ono nowych umiejętności i doskonali te już zdobyte, uczy się organizacji własnego czasu, kreatywnego myślenia i samodzielności. Zabawa pozwala na zdobywanie doświadczeń, sprawności, wiedzy o otaczającym świecie, jest doskonałą lekcją wyobraźni przestrzennej (oceny odległości, wielkości, kształtów, kierunków, stron itp.) czy myślenia przyczynowo-skutkowego. Jest sprawdzianem naszych emocji, zachowań, samodyscypliny, daje obraz tego w jaki sposób radzimy sobie z czasem wolnym i jak wykorzystujemy drzemiący w nas potencjał.
Nie mam tutaj na myśli zabawy podczas terapii, zabawy w czasie zorganizowanym przez rodziców/opiekunów, zabawy na zajęciach dodatkowych i tym podobnych. Mówię o zabawie, którą dziecko musi samodzielnie wymyślić, przygotować, zrealizować i działać w czasie totalnie wolnym, żeby się nie nudzić.

Dlatego pozwólmy dzieciom się bawić!

W zależności od liczby osób zabawę podzielić możemy na samodzielną i grupową, a ze względu na samych uczestników na zabawy:
– samotne-równoległe, gdy dzieci bawią się “obok siebie”
– zbiorowe, gdy bawią się wspólnie bez podziału na role
– zespołowe, podczas których obowiązują określone reguły

Wszelkie działania podczas zabawy swobodnej budują poczucie własnej wartości, uczą kreatywnego myślenia, wytrwałości w dążeniu do celów i samodzielnego radzenia sobie w różnych sytuacjach, a to przekłada się na właściwy sposób działania w życiu codziennym. W trakcie takiej zabawy dziecko uczy się ponosić konsekwencje swoich działań, próbuje dostrzegać przyczynę i skutek, organizuje przestrzeń tak, by zrealizować założony wcześniej plan. Oczywiście robi to podświadomie, intuicyjnie, często metodą prób i błędów, ale o to właśnie chodzi – o doświadczanie.

Często dysponując narzędziami dziecko wciela się też w rolę, naśladuje różne sytuacje, powiela schematy, poszukuje nowych rozwiązań, szuka sposobów i tak dalej. I robi to wcześniej obserwując bacznie zachowania innych osób (zarówno dzieci jak i dorosłych).
Kto z Was nie widział z jakim zaangażowaniem maluch stuka w koło autka i kręci nim we wszystkie strony (bo przecież tata niedawno właśnie tak naprawiał samochód) albo wrzuca do garnka kilka kloców energicznie mieszając zupę (bo mama gotuje codziennie), a później sadza na podłodze wszystkie lalki i misie żeby po jedzeniu nauczyć ich nowych literek (bo tak robiła Pani na zajęciach z logopedii). To zabawa tematyczna, tak ważna w rozwoju dziecka i tak bardzo potrzebna, by rozwój ten przebiegał prawidłowo.


Zabawa grupowa stwarza natomiast doskonałe warunki dla procesu socjalizacji – świadomego kierowania własnym zachowaniem, dostosowywania się do reguł i norm, współpracy oraz komunikacji z innymi. Stwarza nienazwane poczucie obowiązku dawania i brania, odpowiedzialności za siebie i innych, a tym samym kreowania u dziecka systemu wartości. Tutaj trzeba wejść w narzucony regułami schemat działania albo samodzielnie ten schemat ustalić, dostrzec obecność drugiej osoby i dopuścić jej czynny udział w zabawie respektując także potrzeby drugiej strony. I chociaż czasem zdarzają się kłótnie, bo każdy chce rządzić i nie wszyscy potrafią się dogadać warto poczekać z interwencją, by pozwolić dzieciakom dogadać się samodzielnie. To też ważny aspekt rozwoju – negocjacje.

Obie formy zabaw (samodzielne i grupowe) odgrywają istotną rolę w rozwoju dziecka, kształtują osobowość, świadomość własnej pozycji w świecie. Sposób uczestnictwa z zabawie wymaga od dziecka różnorodnej aktywności, w zależności od przybieranej roli i pozycji rozwija inne sprawności i pozwala nabywać zupełnie innych doświadczeń. Rodzicu, terapeuto, nauczycielu! Pamiętaj, że w rozwoju dziecka ZABAWA TO PODSTAWA 🙂

Udostępnij znajomym

2 komentarze

  1. Pozwólmy dzieciom na zabawę. To najlepsza forma rozwoju jaką możemy im dać 🙂

    1. Nic dodać nic ująć 🙂

Pozostaw odpowiedź Ula Ignaciak Anuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*
*