Rodzic w terapii

Katarzyna Knopik - logopeda/ Październik 4, 2015/ Logopeda zza kulis, Rozwój dziecka, Zaburzenia rozwoju i mowy/ 2 comments

Rodzice zaniepokojeni rozwojem swojego dziecka starają się szukać dla niego pomocy. Zapisują malucha na konsultacje, idą do jednego, drugiego, trzeciego specjalisty, kupują zalecane materiały, książki, zawożą na zajęcia i cierpliwie czekają na efekty pracy.  Jednak rola rodzica w trakcie trwania terapii jest znacznie większa i to ona stanowi podstawę właściwej relacji w płaszczyźnie rodzic-dziecko-specjalista.

Postawy i oczekiwania rodziców wobec terapeutów są różne. Jedni chętnie współpracują, pokazując ogromne zaangażowanie w pracę nad rozwojem dziecka. Inni są obojętni i wycofani, a ze względu na brak wiedzy czy strach przed popełnieniem błędu nie podejmują się żadnych dodatkowych działań. Jeszcze inni okazują jedynie roszczenia i wymagania, oczekując niemalże natychmiastowych i spektakularnych efektów bez najmniejszego wkładu pracy własnej.

W każdej z tych sytuacji podstawową rolą specjalisty jest uświadomienie rodzicom jak ważne jest ich aktywne uczestnictwo w terapii nie tylko w trakcie zajęć w gabinecie, ale przede wszystkim na co dzień, w domowych warunkach. Terapeuta powinien wyjaśnić i pokazać rodzicom jak wspierać rozwój dziecka, jak wspomagać jego komunikację, jak usprawniać zaburzone sfery oraz co i w jaki sposób ćwiczyć, by dodatkowo wzmacniać i utrwalać dobre nawyki. Powinien zostawiać wskazówki do kontynuacji pracy w domu i uświadomić rodzica, że spotkanie z logopedą raz czy dwa razy w tygodniu to dopiero początek, to niewielki zalążek tego, co należy robić każdego dnia. Rodzic świadomy możliwości i potrzeb własnego dziecka, świadomy swojej roli w procesie terapeutycznym, chętniej podejmuje się wyzwań i odczuwa naturalną chęć „bycia z dzieckiem” w tym ważnym i niewątpliwie trudnym dla nich czasie.

Pamiętajmy, że każda terapia przynosi znacznie lepsze i szybsze rezultaty, gdy rodzic ćwiczy wraz z dzieckiem w domu, jest żywo zainteresowany wszystkimi działaniami oraz konsekwentnie stosuje się do wskazówek i zaleceń.
Rola rodzica wbrew pozorom nie jest łatwa, wymaga pokory oraz ogromnych pokładów cierpliwości, konsekwencji, samozaparcia i wiary w potrzebę oraz słuszność prowadzonej terapii. To rodzic przygotowuje dziecko do wizyty u specjalisty,  zachęca i wspiera podczas ćwiczeń, jest też najlepszym oparciem i pocieszeniem w trudnych chwilach.

Rodzic aktywny, będący dla dziecka autorytetem, wzorem do naśladowania i motywacją, sam powinien wierzyć w sukces terapii, dostrzegać postępy dziecka, chwalić i cieszyć się nawet z najmniejszych sukcesów. Dziecko widząc szczerą radość i pozytywne nastawienie rodzica ma poczucie, że osiąga progres, a jego starania i trud włożony w zajęcia przynoszą oczekiwane efekty, dlatego też chętniej ćwiczy i dużo efektywniej pracuje.



Rodzicu nie bój się pytać, jeśli czegoś nie wiesz lub nie rozumiesz na czym polega wykonywane z gabinecie zadanie. Nie bój się dociekać, szukać, sprawdzać i działać samodzielnie. Nie bój się przyznać do błędów, niemocy i trudności. Nie bój się okazywać emocji.
Uwierz, że Twoje dziecko potrzebuje Cię teraz bardziej niż kiedykolwiek, bądź wsparciem i dbaj o to, by budowana relacja była najlepszym co możesz mu od siebie dać.

Share this Post

2 Comments

  1. Bardzo podobają mi się Twoje artykuły. Dziękuję!

    1. Miło mi to słyszeć! Pozdrawiam i zapraszam częściej 🙂

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*
*