Olkusz - Gabinet mobilny

510-871-776 kontakt@loogomowa.pl

Programowanie języka dziecka niemówiącego

Kiedy trafia do mnie dziecko dwu- trzyletnie, które posługuje się zaledwie kilkoma prostymi słowami, ma trudności z powtarzaniem, rozumieniem i nazywaniem otaczającej je rzeczywistości, wiem że nie mamy ani chwili do stracenia. Wiem, że trzeba natychmiast intensywnie działać i zrobić wszystko, by nie dopuścić do pogłębiania się zaburzeń. Wiem, że trzeba dać maluchowi możliwości i stworzyć najlepsze warunki sprzyjające nabywaniu języka, ponieważ dziecko, które nie posługuje się językiem ani systemem językowym do komunikacji nie może wykazywać pełnego rozumienia rzeczywistości, a tym samym nie może prawidłowo się rozwijać.
Co mogę zrobić? Ułożyć plan terapii, uświadomić rodziców i opiekunów jak ważna jest stymulacja, wyjaśnić przebieg i cel naszych działań i zacząć programować język dziecka.

Programowanie języka jest „dawaniem języka” krok po kroku, element po elemencie.

Zdaniem profesora Stanisława Grabiasa programowanie języka to wprowadzanie struktur językowych stopniowo i w odpowiedniej kolejności. To takie organizowanie terapii, aby zwielokrotnione doświadczenie pozwoliło zrozumieć i nauczyć dziecko w odpowiedniej sytuacji zastosować słowo. To minimalizacja słownika oparta na realnych doświadczeniach, na opisie i prezentacji świata realnie istniejącego wokół dziecka. W jaki sposób programujemy język dziecka niemówiącego? Naśladując naturalny rozwój mowy. Krok po kroku, stopniowo, nie pomijając, ale też nie przyspieszając żadnego z etapów.

Etap I

– samogłoski i wykrzyknienia
– wyrażenia dźwiękonaśladowcze
– sylaby prymarne w paradygmatach
– pytania: Kto? Co? Co robi? Gdzie?

Etap II

– sylaby otwarte w paradygmatach
– wyrazy nazywające prymarne rzeczowniki i czasowniki
– wyrazy emocjonalne (wykrzyknienia i wykrzykniki)
– zaimek wskazujący [tu]
– fleksja nominalna – dopełniacz, biernik
– pytania: kto? co? co robi? gdzie? kogo? co? kogo? czego?
– schemat zdania: podmiot – orzeczenie

Etap III

– wyrazy nazywające prymarne rzeczowniki
– rozbudowane grupy czasowników
– inne części mowy, głównie przymiotniki?
– dźwiękonaśladowcze zastępowane słownictwem dorosłych
– zdania współrzędnie i podrzędnie złożone
– fleksja nominalna (utrwalenie dopełniacza i biernika, wprowadzenie miejscownika i narzędnika w liczbie pojedynczej)
– fleksja werbalna (3. osoba l. pojedynczej cz. teraźniejszy)
– schemat zdania: podmiot – orzeczenie – dopełnienie
– pytania: jaki? jaka? jakie? z kim? z czym? dlaczego? gdzie? o kim? o czym?

Etap IV

– liczebniki
– przyimki
– spójniki
– zaimki
– przysłówki
– zdania współrzędnie i podrzędnie złożone
– fleksja nominalna (utrwalenie miejscownika i narzędnika, wprowadzenie celownika w liczbie pojedynczej i mnogiej)
– fleksja werbalna (czas przeszły 3. os., l.poj.; formy os 1. i 2. w cz. teraźniejszym; tryb rozkazujący 2. os. l.poj.; l.mn.)
– definiowanie pojęć poprzez dostrzeganie i nazywanie cech
– pytania: komu? czemu? jak? ile? dlaczego? co zrobił?

Programowanie języka jest procesem złożonym, składającym się z wielu elementów i działań jakie podejmujemy podczas terapii, powinno więc ono przebiegać w sposób przemyślany i jak najbardziej celowy. Materiał językowy, na którym się opieramy musi być dostosowany do konkretnego dziecka, jego rodziny, otoczenia, zainteresowań, preferencji i realiów w jakich funkcjonuje każdego dnia. Najlepiej sprawdza się tutaj minimalizm, ograniczenie i maksymalne uproszczenie informacji przekazywanych dziecku, by dać mu możliwość komunikowania swoich potrzeb w najprostszy i najłatwiejszy dla niego samego sposób.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress
Translate »